Σκέψεις μπροστά στις αυτοδιοικητικές εκλογές

Του Σπύρου Παναγιώτου

Οι 5 περίπου μήνες που μας χωρίζουν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές θα είναι περίοδος πυκνή σε γεγονότα και ταυτόχρονα ρευστή και απρόβλεπτη. Η μόνη ασφαλής πρόβλεψη είναι, δυστυχώς, η ραγδαία επιδείνωση των μεγάλων προβλημάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της χώρας. Φτώχεια, ανεργία, ληστρική επίθεση σε μισθούς και συντάξεις, φοροληστεία, τοκογλυφική ομηρία ολόκληρης της χώρας αλλά και των απλών ανθρώπων θα συνεχιστεί στον υπέρτατο βαθμό.
Τα σημεία ασάφειας και κατά συνέπεια πιθανή πηγή απρόβλεπτων καταστάσεων σχετίζονται με την πορεία αντιπαράθεσης ανάμεσα στις ΗΠΑ (ΔΝΤ) και το γερμανικό σχέδιο για την Ε.Ε. για το πώς θα εξελιχθεί το πείραμα στη χώρα και οι πρωτοβουλίες που θα πυροδοτήσει ή θα ελευθερώσει αυτή περαστική-κινούμενη ισορροπία. Δίπλα σε αυτά, ο βαθμός προετοιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως η συμπεριφορά του κοινωνικού σώματος, η συνέχιση δηλαδή ή όχι της αναδίπλωσης του ριζοσπαστισμού, της ρηχής, επιφανειακής σύνδεσής του με το πεδίο της πολιτικής, η λογική της ανάθεσης, θα παίξουν βασικό ρόλο στη πορεία των πραγμάτων.
Οι τάσεις αυτές δεν αφορούν μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Παρά τις ιδιομορφίες, θα επηρεάσουν καθοριστικά τη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών και των Ευρωεκλογών.
Καθώς ο πολιτικός χρόνος είναι οριακά λίγος και οι καθυστερήσεις παραπάνω από φανερές, η συζήτηση, ο προβληματισμός, η αναζήτηση των προϋποθέσεων για μια νικηφόρα έκβαση των επερχόμενων πολιτικών αναμετρήσεων είναι σήμερα περισσότερο από αναγκαίες.

Ανάγκη συγκρότησης ενός διάχυτου δυναμικού
Σε κάθε πόλη, σε κάθε περιφέρεια, σχεδόν σε κάθε χωριό της χώρας, εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχει μια πολύχρωμη, πολύμορφη δραστηριότητα, σχημάτων, ομάδων πολιτών, πολιτιστικών φορέων και συλλόγων, κινημάτων τοπικού ή περιφερειακού χαρακτήρα. Χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν μέρος, μελετούν τοπικά ή πιο γενικά προβλήματα, δραστηριοποιούνται πολύμορφα, σχετίζονται με άλλους ανθρώπους, αγωνίζονται, συμμετέχουν σε εκλογικές διαδικασίες, δρουν και παρεμβαίνουν έξω από αυτές. Άλλωστε, αυτό το δυναμικό είχε μια σημαντική παρουσία και στο μαζικό λαϊκό αντιμνημονιακό κίνημα τα τελευταία τρία χρόνια. Αποτελεί ένα διάχυτο αλλά σημαντικό δίκτυο ανθρώπων και κινήσεων που, παρά το γεγονός ότι ήταν ασύνδετο μεταξύ του, αποτελεί κρίσιμη και ουσιαστική «μαγιά» για την συγκρότηση ενός αυτοδιοικητικού δικτύου - ρεύματος με πανελλαδικές διαστάσεις. Με μια έννοια, αυτή η παρέμβαση στην πόλη και την γειτονιά αποτελεί την πιο γνήσια μορφή λαϊκής συμμετοχής (με όλες τις αξιολογήσεις που μπορεί κανείς να κάνει) σε συνθήκες που ο συνδικαλισμός και άλλες μορφές κινήματος έχουν διαστραφεί ή υπολειτουργούν ή έχουν ποδηγετηθεί.
Η συνένωση και συνεργασία με αυτό το δυναμικό, η συγκρότησή του γύρω από τις επιπτώσεις των μνημονιακών πολιτικών στη χώρα, η αναζήτηση ενός καθολικού δρόμου διεξόδου για την κοινωνία και τη χώρα θα έπρεπε, ακόμα και τώρα μπορεί, να αποτελέσει την κύρια πλευρά της προσπάθειας των υπό συγκρότηση αυτοδιοικητικών σχημάτων και του ΣΥΡΙΖΑ συνολικά.
Μια τέτοια επιλογή θα έφερνε την πολιτική στην ουσιαστική της μορφή στο προσκήνιο, θα έδειχνε στη πράξη ότι ή ίδια η πολιτική δεν είναι απλά ζήτημα συσχετισμών, αλλά συνεχής επίμονη προσπάθεια δυναμικής διαμόρφωσης συσχετισμών στη βάση ενός πολιτικού σχεδίου και ενός μαζικού πολιτικού ρεύματος, συμμετοχής, αφύπνισης και χειραφέτησης των ανθρώπων και της κοινωνίας.
Η προσπάθεια εφαρμογής ενός τέτοιου σχεδίου, χωρίς αποκλεισμούς και τετελεσμένα, μπορεί να διαμορφώσει διαφορετικά το τοπίο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ταυτόχρονα, ένα τέτοιο σχέδιο θα μας ελάφρωνε από αντιλήψεις που περιορίζουν τη σκέψη στην «αγωνία» για καταγραφή, για την επίτευξη ενός καλού ποσοστού. Θα μας απάλλασσε από, διχαστικές πολλές φορές, αναζητήσεις ενός επικοινωνιακού, «γνωστού» προσώπου, ενός «παράγοντα» ικανού να φέρει αυτό το επιθυμητό ποσοστό.

Υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών καθυστερήσεων
Οι ιδιομορφίες της μάχης των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά και η ύπαρξη ενός μεγάλου διάχυτου δυναμικού ορίζουν την αναγκαία διαδρομή. Αποκλείουν, ταυτόχρονα, τις επιφανειακές λύσεις.
Μια νικηφόρα εκλογική μάχη δεν μπορεί να σχεδιαστεί με βάση το πώς θα διαμορφωθεί ο εκλογικός χάρτης το βράδυ των εκλογών, από το πόσο θα «κοκκινίσει». Ιδιαίτερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές που τα εκλογικά ποσοστά δεν ακολουθούν αυτόματα, σαν παρακαταθήκη τα αυτοδιοικητικά σχήματα.
Η λογική της ανάθεσης, ειδικά σήμερα που η πορεία μετάβασης της χώρας απαιτεί ουσιαστικές ρήξεις και τομές δεν μπορεί να είναι κρυφή επιθυμία ή «ανομολόγητο» σχέδιο της αριστεράς. Δεν φτάνει να αναγνωρίζεται καν σαν αναγκαίο κακό. Αντίθετα, όλα θα κριθούν από την επίγνωση και κατά συνέπεια από τις πρωτοβουλίες, την ειλικρινή προσπάθεια που θα καταβληθεί για την αναστροφή αυτής της συμπεριφοράς. Απαιτείται η έμπρακτη άρνηση της λογικής ενός «αυτόματου πιλότου» που οδηγεί, αναπόφευκτα, στην υποτιθέμενη νίκη. Απαιτείται η άρνηση μιας πολιτικής που αρκείται στην ανιαρά επαναλαμβανόμενη ανάγκη μιας αλλαγής. Το ίδιο δεν μπορεί να νοηθεί ότι ένας ιδιότυπος «κυβερνητισμός», η ικανότητα δηλαδή ενός προσώπου, μιας ομάδας, ενός επιτελείου να θεωρείται μοναδική και ικανή προϋπόθεση για να πραγματοποιηθούν τα αναγκαία βήματα μιας ανάταξης και διεξόδου στα πλαίσια ενός δήμου, πόσο μάλλον στην κλίμακα της οικονομίας, της κοινωνίας, της χώρας.
Απαιτείται, ιδιαίτερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η οικοδόμηση στενών σχέσεων μόνιμων, σταθερών, ανθεκτικών με τις τοπικές κοινωνίες. Απαιτείται η διαμόρφωση μιας νέας συνείδησης που θα στηρίζεται στην πειθώ γύρω από το πολιτικό σχέδιο –συμμετοχής, αφύπνισης, χειραφέτησης- και από τις νέες ιεραρχήσεις -συλλογικό, δημόσιο, διέξοδος- που θα κρίνουν την επιτυχία και μετά τη νίκη το βράδυ των εκλογών. Όσο το ζητούμενο είναι νίκες με προοπτική, όσο οι αυτοδιοικητικές εκλογές συνδέονται -και δίκαια- με τους αγώνες για απαλλαγή από μνημόνια, τροϊκανή επιτροπεία και κυβερνήσεις υποτακτικές αυτών των σχεδιασμών, τόσο πιο έντονα προβάλλει η ανάγκη συγκρότησης ενός μαζικού λαϊκού αριστερού ρεύματος διεξόδου. Ενός αριστερού πολιτικού ρεύματος διεξόδου που θα κρίνεται από τις συνειδήσεις που θα διαμορφώνει και άρα τις προοπτικές που θα απελευθερώνει. Που θα βάζει στη πρώτη γραμμή την συμμετοχή και την ενεργοποίηση της κοινωνίας, τη πραγματική δημοκρατία. Που θα κρίνεται από τις διαδικασίες χειραφέτησης που θα διεγείρει για όλους/ες αλλά και την ίδια την κοινωνία.

Ανιχνεύοντας μια παρέμβαση με ουσία
Το διάστημα που μας χωρίζει από τις αυτοδιοικητικές εκλογές είναι ελάχιστο. Δεν χωρούν άλλες καθυστερήσεις. Χρειάζονται γρήγορες και ταυτόχρονα σαφείς αποφάσεις. Οι σκέψεις που ακολουθούν ανιχνεύουν μια συνεκτική και συγχρόνως διαφοροποιημένη πολιτική που προσπαθεί να απαντήσει στις πολλαπλές ανάγκες τόσο του διάχυτου και υπαρκτού κινήματος που δρα στις τοπικές κοινωνίες, όσο και αυτές της δημιουργίας ενός πολιτικού ρεύματος διεξόδου. Ταυτόχρονα δεν χάνει από τον ορίζοντά της την ανάδειξη του πολιτικού περιεχομένου των εκλογικών αναμετρήσεων του 2014.
1. Στους 3 μεγάλους δήμους της χώρας, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά, αλλά και σε συγκεκριμένες περιφέρειες, οι αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν τη μορφή κεντρικής πολιτικής μάχης. Απαιτείται η στράτευση κεντρικών στελεχών που θα δώσουν το συνολικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ, που θα γίνουν πρόκριμα, μαζί με τις ευρωεκλογές, της συνολικής προσπάθειας απαλλαγής της χώρας από το τροϊκανό αδιέξοδο και αντιστροφής της πορείας. Χρειάζεται να εγκαταλειφθεί κάθε σκέψη που περιορίζεται και αναζητά λύσεις σε «προσωπικότητες» που απλά θα εξασφαλίσουν ένα καλό ποσοστό ή ακόμα και την εκλογική επιτυχία χωρίς να εξασφαλίζεται τι θα γίνει την επόμενη μέρα.
2. Στους μικρότερους δήμους είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε μια νέα γενιά δημόσιων και αυτοδιοικητικών στελεχών. Τολμηρά να στηριχθούμε σε νέους ανθρώπους, άφθαρτους με διάθεση γνώσης και προσφοράς. Υπάρχει ανάγκη για την διαμόρφωση ενός νέου, πιο φρέσκου δυναμικού ικανού να συμβάλλει θετικά στη πολύπλευρη προσπάθεια σωτηρίας της χώρας και των ανθρώπων του μόχθου.
3. Στους σχετικά μεγάλους δήμους της χώρας χρειάζεται να διαμορφωθούν δημοτικά σχήματα με σαφή αντιμνημονιακό - αντικαλλικρατικό χαρακτήρα και στόχευση. Στη βάση αυτή μπορούν να προταθούν και να γίνουν συνεργασίες με δημοτικές και πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να στεγαστούν σε μια δεσμευτική πλατφόρμα που σε γενικές γραμμές θα ιεραρχεί στη πρώτη γραμμή την υπεράσπιση της κοινωνίας και την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων- το δικαίωμα στη περίθαλψη, την τροφή, τη στέγαση, την παιδεία, την αξιοπρεπή εργασία της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, που θα διασφαλίζουν το δημόσιο χαρακτήρα των δημοτικών υπηρεσιών και την προστασία των δημόσιων χώρων.
4. Το σύνολο των ψηφοδελτίων αυτών πρέπει να υπηρετούν την κατεύθυνση συγκρότησης ενός ρεύματος πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής και να μην αντανακλούν μια ανακύκλωση φθαρμένου πολιτικού και αυτοδιοικητικού δυναμικού.
Στην επικείμενη συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ένας γενναίος σχεδιασμός και μια υπέρβαση όλων των αδυναμιών και των καθυστερήσεων που έχουν παρατηρηθεί. Πολλά πρέπει να αντιμετωπισθούν σχεδόν από την αρχή. Χωρίς πιέσεις και τετελεσμένα. Με απόλυτα σεβασμό στις συλλογικές αποφάσεις, τις οργανώσεις και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τον Δρόμο της Αριστεράς (δημ. 13.1.2014)

Διαφθορά και Τιμωρία.

Η διαφθορά των πολιτικών δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό γνώρισμα. Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο μάλιστα διαπλέκεται με τις γενικότερες τάσεις παγκοσμιοποίησης της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιμετώπιση της ως διεθνούς οικονομικού εγκλήματος ουσιαστικά ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την ψήφιση στις Η.Π.Α. του νόμου για την ποινικοποίηση της δωροδοκίας ως μέσου για την επίτευξη επιχειρησιακών συμφωνιών με αλλοδαπά κράτη (Foreign Corrupt Practices Act -1977-). Του Γιώργου Κατρούγκαλου *

Υπό μια έννοια, μάλιστα, η διαφθορά συνιστά την εφαρμογή της ηθικής της αγοράς στον υπέρτατο βαθμό, όπου όλα μπορούν να αγοραστούν ή να πωληθούν.  

Επιπλέον, η κρίση αντιπροσώπευσης των σύγχρονων δημοκρατιών, και κυρίως η παρακμή των κομμάτων ως βασικών διαμορφωτών της πολιτικής βούλησης των πολιτών, λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής των εστιών διαφθοράς.

Αυτό που διαφοροποιεί τη χώρα μας, όμως, από τις άλλες δυτικές δημοκρατίες είναι ότι η νομή των δημοσίων πόρων, μέσω της διαπλοκής οικονομικών ελίτ και πολιτικής εξουσίας υπήρξε ανέκαθεν σε εμάς το αποτελεσματικότερο μέσο πλουτισμού, είτε μέσω «νόμιμων» τρόπων (π.χ. καναλάρχες που εξαγοράζουν την πολιτική επιρροή των καναλιών τους με δημόσιες συμβάσεις) είτε παράνομων (μίζες και δωροδοκίες).

Με την έννοια αυτή στην Ελλάδα η πολιτική διαφθορά είναι μάλλον ο κανόνας, παρά η εξαίρεση.

Στο παρελθόν το πολιτικό σύστημα μπορούσε να διατηρεί μέσω των δεσμών συνενοχής των εναλλασσόμενων κομμάτων του δικομματισμού την ατιμωρησία των εκλεκτών του.

Ο λόγος για τον οποίο βλέπουμε το τελευταίο διάστημα την αποκάλυψη πραγμάτων που όλοι υποψιαζόμασταν χωρίς να μπορούμε να τα αποδείξουμε, οφείλεται ακριβώς στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και την αδυναμία του να εξασφαλίσει πλέον την ομερτά σε όλη της την έκταση. Ακόμη και σήμερα, όμως, ο κολασμός δεν έχει φτάσει στον πυρήνα του παλαιοκομματισμού.

Οι πολιτικοί που έχουν φτάσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου είναι, εν πολλοίς, «ψόφια άλογα», που αποσκοπούσαν να παίξουν το ρόλο αποδιοπομπαίου τράγου για την εκτόνωση της λαϊκής απαίτησης για κάθαρση.

Αυτό πια όμως δεν φτάνει. Και το εκλογικό σώμα είναι πια χωρίς αυταπάτες και η Δικαιοσύνη έχει αναλάβει ένα πολύ πιο δραστικό ρόλο διερεύνησης των σκανδάλων.

Για το λόγο αυτό τα ένοχα ποντίκια των δύο πάλαι ποτέ κομμάτων εξουσίας τρέχουν να εγκαταλείψουν το καράβι που βουλιάζει, αν προλάβουν. Τώρα όμως είναι η ώρα των σημαντικών θεσμικών αλλαγών:

Κατάργηση του επαίσχυντου άρθρου 86, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία των επίορκων υπουργών. Γενικότερα, πλήρης αναμόρφωση του πολιτικού και θεσμικού συστήματος, με την εισαγωγή νέων μορφών λογοδοσίας και άμεσης δημοκρατίας.

* Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Άνεργης Νεολαίας

Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 είναι εδώ και μερικές μέρες η Θεσσαλονίκη, με τον δήμο να προσπαθεί να προσελκύσει με φιέστες της πλάκας νεολαίους απ’ όλο τον κόσμο να έρθουν να γιορτάσουν το γεγονός ότι ζουν σε μία πόλη με 60% ανεργία στους νέους.
Ο δήμος Θεσσαλονίκης δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το ότι στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει μισός δημόσιος χώρος που να λειτουργεί ως δομή ουσιαστικής υποστήριξης των νέων, που όχι μόνο δεν μπορούν να ξεκινήσουν προγράμματα επιχειρηματικότητας, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014, αλλά ζουν σε ένα επιβεβλημένο από τις οικονομικές συνθήκες καθεστώς απομόνωσης από κάθε είδους κοινωνική ζωή που το μοναδικό αίσθημα που προκαλεί είναι αυτό της κατάθλιψης. Που ακόμη και το εισιτήριο του ΟΑΣΘ για τον οποίο κομπάζει ο δήμος ότι αποτελεί ένα από τα σύγχρονα δίκτυα μετακίνησης στην πόλη, είναι απαγορευτικό για τους χιλιάδες ανέργους της πόλης. Γιατί η νεολαία όχι απλά δυσκολεύεται να διασκεδάσει στην πλούσια από μπαρ Θεσσαλονίκη -όπως επίσης διαφημίζει η επίσημη ιστοσελίδα-, αλλά ζει ακόμη με τους γονείς της σε σπίτια χωρίς ρεύμα, σε σπίτια που απειλούνται με πλειστηριασμό σε σπίτια παγωμένα, σε ένα τοπίο γεμάτο από το νέφος της φτώχειας που κατακλύζει αυτή την πόλη. Όσο για αυτούς που σπουδάζουν, κάνουν μάθημα σε αίθουσες χωρίς θέρμανση σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς διοικητικούς υπαλλήλους και χωρίς κανένα κίνητρο να «φωτίζει» τη μετά σπουδών ζωή τους.

Ο δι­κη­γό­ρος του δια­βό­λου (Από την ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 12.1.2014)

για την αντιγραφή Κ.Αντωνιάδης 

Είναι η κρίση εθνική ψυχοπαθολογία;

Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτελεί ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά και στον δημόσιο λόγο: η αναγωγή των κοινωνικών φαινομένων σε ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Αναφερόμαστε εδώ στην ψυχολογικοποίηση της λεγόμενης «ελληνικής κρίσης». Ως τυχαία σταχυολογημένο παράδειγμα από τα πάμπολλα διαβάζουμε στην ιστοσελίδα protagon.gr (30/5/2011) τις αναλύσεις του μπεστ σέλερ Ελληνα φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου

Του Αθανάσιου Μαρβάκη «Κολλημένος σε όσα του ανήκουν, ο Ρωμιός διατηρεί και αναπαράγει την ψυχολογία μικρού παιδιού, το οποίο βρίσκει ασφάλεια, όχι όμως και ενηλικίωση, στην πατρική προστασία του κρατισμού, του κομματικού-συντεχνιακού συστήματος και της διαπλοκής με τους εκάστοτε κυβερνώντες». Διαβάζουμε, λοιπόν, ότι η κρίση είναι συνέπεια ψυχικής αν-ωριμότητας. Ο «κολλημένος Ρωμιός», ζώντας μέσα σε μια κοινωνία που προσομοιάζει σε (μικροαστική) «πυρηνική οικογένεια» παιδιαρίζει, πάσχει, δηλαδή, από «αναπτυξιακή καθυστέρηση» ή «παθολογία». Ταυτόχρονα, η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια και κοινωνική αλληλεγγύη δυσφημίζεται ως «κρατισμός» και ως αναζήτηση «πατρικής προστασίας» από το αν-ώριμο άτομο. Δεδομένου ότι η ψυχολογικοποίηση δεν αποτελεί μόνο ένα θεωρητικό ζήτημα, αλλά είναι και πολιτικό φαινόμενο, αξίζει να διερευνήσουμε τις συνέπειες και τις ευθύνες που συνεπάγεται: Η ζωή στην κοινωνία έχει περιοριστεί στην «οικογένεια», οι δυνατότητές μας ως ανθρώπων να κατανοούμε και να μετασχηματίζουμε την κοινωνία και τον εαυτό μας έχουν παγιδευτεί σε «ψυχικές κανονικότητες» τις οποίες οφείλουμε να «εκπληρώνουμε» – αν δεν θέλουμε να δεχτούμε τη δημόσια χλεύη. Η κοσμοθεωρία, στο παράδειγμά μας, στρέφει το ενδιαφέρον για την ψυχολογία των ανθρώπων πολιτικά εναντίον τους! Η αναγωγή των κοινωνικών συνθηκών αποκλειστικά σε «ενδο-οικογενειακές δυναμικές» δεν συνιστά απλά την αποπολιτικοποίησή τους, αλλά συνεπάγεται και την ενεργή αποσιώπηση των πραγματικών σχέσεων εξουσίας στην κοινωνία. Συσκοτίζει τα διαφορετικά υποκείμενα με τη διαφορετική κοινωνική και πολιτική ισχύ τους μέσα στην κοινωνία. Ως άμεσο πολιτικό όφελος της ψυχολογικοποίησης προκύπτει εδώ η απ-ενοχοποίηση των ελληνικών ελίτ και των (ει)δικών ευθυνών τους. Η κριτική στην ψυχολογικοποίηση κοινωνικών φαινομένων δεν σημαίνει απομάκρυνση από τα υποκείμενα και απόδοση ευθύνης αποκλειστικά σε α-πρόσωπες δομές, στο ανώνυμο «σύστημα». Σε αντίθεση με την επιφανειακή εντύπωση, είναι η ψυχολογικοποίηση που μας αποστασιοποιεί από τα πραγματικά υποκείμενα και τις προθέσεις, ανάγκες, επιλογές, όνειρά τους κ.λπ. Η «αφαίρεση» αυτή της υποκειμενικότητας από τα συγκεκριμένα άτομα έχει όμως πολύ διαφορετικές συνέπειες: η ισοπεδωτική και γενικευτική ψυχολογικοποίηση συνιστά η ίδια έναν α-πρόσωπο μηχανισμό απενοχοποίησης των ελίτ και των πολιτικών επιλογών τους, και ταυτόχρονα ενεργοποιεί τον κλασσικό μηχανισμό της ενοχοποίησης του θύματος ενάντια στους «από κάτω». Στο συγκεκριμένο μας παράδειγμα ελλοχεύει ένας επιπλέον σοβαρός κίνδυνος: Το άνοιγμα της ερμηνευτικής βεντάλιας προς το «εθνικό σώμα», την «ελληνική ψυχή» κ.ά. (ο «Ρωμιός» στο παράδειγμά μας δεν είναι άτομο, αλλά συλλογικότητα) σηματοδοτεί μια επικίνδυνη μεταφυσική επέκταση της ψυχολογικοποίησης, καθώς ανοίγει την κερκόπορτα για ρατσιστικές/φασιστικές ερμηνείες και λύσεις. Μια αναπαράσταση του κόσμου χωρίς κοινωνικές ανισότητες υπονοεί την οριζόντια διά-ταξη μιας πληθώρας πολιτισμικά διαφορετικών ομάδων στον κόσμο. Αυτή η «παράσταση» του κόσμου αντλεί την αναλογία της από τη Βιολογία, συγκεκριμένα από τον κλάδο της Οικολογίας. Οι διαφορετικές ομάδες (π.χ. «έθνη») υπονοούνται ως οιονεί βιολογικά είδη στον ειδικό τους «οικολογικό θώκο», στη «φυσική φωλιά» τους («πατρίδα»;) μέσα στον κόσμο-φύση. Οι συγκρούσεις των ομάδων αναπαρίστανται ως αποτέλεσμα ενός συνεχούς αγώνα για τους περιορισμένους πόρους. Κινητήρια δύναμη, όμως, αυτών των συγκρούσεων δεν αποτελούν τα διαφορετικά συμφέροντα, στη βάση των οποίων συγκροτούνται συλλογικότητες. Αντίθετα, η κινητήρια δύναμη εντοπίζεται πλέον σε χαρακτηριστικά και διαφορές «ουσίας» μεταξύ πολιτισμικών, εθνικών, …ομάδων. Η άκριτη αναλογία μεταξύ ανθρώπινων πολιτισμών και μορφών ζωής δεν επικαλείται διαφορετικό πλαίσιο ανάλυσης από αυτό ενός βιολογικού ρατσισμού. Τα κριτήρια εξάγονται από τον ίδιο καμβά από όπου άντλησαν και αντλούν οι ρατσιστές· Και ας μη γελιόμαστε, μόνο δύο κοινωνικές ομάδες βγαίνουν σίγουρα κερδισμένες από τη δημοφιλέστατη τεχνική της ψυχολογικοποίησης: - Αφενός, προσφέρει «εξιλέωση» στην ελίτ, στην εξουσία, δηλαδή σε όλους εκείνους που μαζί με την κοινωνική τους ισχύ φέρουν και την αντίστοιχη ευθύνη για την κρίση. - Αφετέρου, ο περιορισμός σε ψυχολογικούς όρους-εργαλεία που επικολλούνται απλά και κατά περίσταση σε κοινωνικά φαινόμενα δεν δείχνει (μόνο) θεωρητική οκνηρία. Αποτελεί ενδεχομένως βολική και συμφέρουσα επαγγελματική συμπεριφορά για όλους εμάς που (πρέπει να;) πουλάμε θεωρητικές πρακτικές ανώδυνες για τις υπάρχουσες κοινωνικές ανισότητες και τους κοινωνικά ισχυρούς. Η κριτική μου στην ψυχολογικοποίηση δεν είναι καθόλου «ηθική». Η κριτική θέλει να επισημάνει τους κινδύνους που οι ίδιοι δημιουργούμε με τη χρήση ακατάλληλων γνωστικών εργαλείων για την πνευματική και χειροπιαστή αντιμετώπιση της κοινωνικής μας πραγματικότητας. Η προσπάθεια κατανόησης και μετασχηματισμού αυτής της πραγματικότητας (μόνο) με ψυχολογικούς όρους-εργαλεία σίγουρα δεν θα φέρει τα αποτελέσματα που επιδιώκουμε! Οπως είναι αυτονόητο για όλους μας ότι δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτε το ουσιαστικό για την ταχύτητα χρησιμοποιώντας ένα θερμόμετρο, ούτε για τη σημασία ενός έργου τέχνης χρησιμοποιώντας μια ζυγαριά, έτσι πρέπει να καταστεί αυτονόητο ότι η χρήση ψυχολογικών όρων-εργαλείων για κοινωνικά φαινόμενα δεν προσφέρει τίποτε το ουσιαστικό για την κατανόηση και αλλαγή αυτών των φαινομένων προς μια για εμάς επιθυμητή κατεύθυνση. Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε από την κοινωνία και ανήκει στην κοινωνία

Του Φίλιππου Βαμβουκάκη

Οι διαδικασίες εκλογής νέων Νομαρχιακών Επιτροπών (Ν.Ε.), και νέων συντονιστικών των Οργανώσεων Μελών (Ο.Μ.) του ΣΥΡΙΖΑ, ανέδειξαν την ανάγκη να εκφραστούν όλες οι ενεργές δυνάμεις του κόμματος στη βάση της ισοτιμίας αλλά και της συναντίληψης για τον ενιαίο πολιτικό φορέα των μελών, με στόχο την οικοδόμηση εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη ενός συνειδητοποιημένου πολιτικού κινήματος ανατροπής!
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα ζει και θα αναπνέει από την ενεργή βάση του και όχι από τον αναπνευστήρα της εν αναμονή εξουσίας.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι συνδιαμορφώνουμε σε καταλυτικό βαθμό την Ιστορία! Οι όποιες αντιπαραθέσεις οφείλουν να διεξάγονται με πολιτικούς όρους και όχι με τη νοοτροπία μιας απόκοσμης, ιδεοληπτικής, αφοριστικής ή και ιντριγκαδόρικης συμπεριφοράς στο βωμό επίτευξης στενών προσωπικών ή ομαδοποιημένων επιδιώξεων. Η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία δεν απονέμεται, ούτε δημιουργείται σε σταθερές συνθήκες κομματικού εργαστηρίου, αλλά κατακτάται μέσα στην πολιτική και ταξική διαπάλη, δοκιμάζεται και κρίνεται από το λαό.
Δεν χρειαζόμαστε κομματάρχες κουμανταδόρους και εξωθεσμικούς της παρασκηνιακής παραεξουσίας. Δεν χρειαζόμαστε πόντιους πιλάτους που δεν αναλαμβάνουν ευθύνες! Χρειαζόμαστε συμμέτοχους συναγωνιστές, ώριμα πολιτικά υποκείμενα, που συνειδητοποιούν τον ιστορικό τους ρόλο.
Να καταλάβουμε, ότι όλοι μας είμαστε νέοι και στο νέο φορέα και μέσα στη νέα κοινωνικοπολιτική και οικονομική κατάσταση της κρίσης! Όλοι μας έχουμε την ίδια κομματική ηλικία, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται ως κόμμα των μελών μόνο μερικούς μήνες! Σ’ αυτήν τη διαδικασία δεν χωράνε κεκτημένα και επετηρίδες! Τα κριτήρια επιλογής στελεχών πρέπει να είναι πολιτικά, με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία και όχι στις εσωκομματικές ισορροπίες!

Πολιτικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις
Είναι ζωτική η ανάγκη να ανοίξει το κόμμα τις πύλες του στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και τη νεολαία! Πώς όμως; Όχι με μια οργανωτίστικη καθηκοντολογία, αλλά με τη συνεχή, συνειδητή πολιτική δράση στους χώρους δουλειάς, κατοικίας και συνδικαλισμού, με πολιτικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις, με την κοινωνικοποίηση των προγραμματικών μας επεξεργασιών, με την ενεργοποίηση των ίδιων των εργαζομένων, με το ζωτικό χώρο που οφείλουμε να τους παραχωρήσουμε!
Η συγκολλητική μας ουσία είναι η κοινωνία! «Νέοι» και «παλιοί» είμαστε παράγωγα της καταλυτικής επίδρασης της κοινωνικής δυναμικής στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε από την κοινωνία και ανήκει στην κοινωνία! Εάν αποσυνδεθούμε από αυτήν θα ηττηθούμε ακόμα και εάν κερδίσουμε τις εκλογές!
Η ουσία βρίσκεται στο άνοιγμα και την πολιτική δραστηριοποίηση των οργανώσεων, έτσι ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν νέες κοινωνικές δυνάμεις, κινήματα, πρωτοβουλίες, ενεργοί πολίτες, τα στρώματα εκείνα που αρχίζουν να χειραφετούνται και να αναζητούν πολιτική έκφραση! Οι εσωκομματικές επιλογές οφείλουν να ενισχύουν τη γείωση του νέου φορέα με την κοινωνία! Η αυτοκατανάλωση σε εσωκομματικές υπερπαραγωγές απομακρύνει από το λαό!

«Κίνημα μελών»
Χρειάζεται ένα «κίνημα μελών» του ΣΥΡΙΖΑ, που θα σπάσει τον εσωκομματικό συντηρητισμό, θα θέσει νέα αξιακά πρότυπα και θα αφυπνίσει την κοινωνία. Το κόμμα που χτίζεται πρέπει να είναι ανοιχτό, αμεσοδημοκρατικό, ελεύθερο από ιδεοληπτικές αγκυλώσεις και αποτελεσματικό, κοινωνικά ευαίσθητο και πολιτικοποιημένο. Να κατακτά την πλατιά ηγεμονία και όχι να ηγεμονεύει αυτάρεσκα στο μικρόκοσμό του! Να έχει κοινωνικές αναφορές στα λαϊκά στρώματα και να μπορεί ταυτόχρονα να συνθέτει μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες! Να έχει πολιτισμό συζήτησης και συμπεριφοράς, να μπορεί να εμπνέει εμπιστοσύνη!
Η δημιουργία του ενιαίου φορέα των μελών μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη χειραφέτηση του κόμματος απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνουν οι καταστατικές αρχές και μέσα από την απογραφειοκρατικοποίηση και αποστεγανοποίηση των δομών του.
Ασχολούμαστε πολύ με το διαγκωνισμό για την κατάκτηση καλύτερων θέσεων στην αφετηρία εκκίνησης προς την εξουσία, με την ανθρωποφαγία και την παγίωση των συσχετισμών από την κορυφή στη βάση. Εκκολάπτονται νέα στελέχη, που ενσαρκώνουν το συντηρητισμό, που εχθρεύονται το καινούργιο και λειτουργούν ως μηχανές αναπαραγωγής μηχανισμών. Προτάσσουμε τις ιδεοληψίες αντί της ιδεολογίας μας και δρούμε ελιτίστικα. Ο πολιτικός και προσωπικός μας ναρκισσισμός ανατρέπει τη συλλογική προσπάθεια! Παραβλέπουμε ότι στις σημερινές συνθήκες, ριζοσπαστική είναι η στρατηγική εκείνη που μπορεί να ενώσει τον κόσμο της εργασίας και του κόμματος στην πιο ευρεία δυνατή έκταση.
Κάθε μας πολιτική ενέργεια θα αξιολογηθεί από το κατά πόσο ενώνει και συσπειρώνει την κοινωνία και το κόμμα και σε ποιο βαθμό δημιουργεί προϋποθέσεις ενεργοποίησης, συνειδητοποίησης και χειραφέτησής τους. Θα δώσουμε πολιτικό περιεχόμενο στις Ο.Μ., ή θα εκφυλιστούν σε εκλογικούς μηχανισμούς κάθε είδους, εάν δεν το έχουν κάνει ήδη;
Ένα μεγάλο στοίχημα οφείλουμε να βάλουμε, ως αριστεροί: Ο επόμενος απολογισμός των Ν.Ε. και των Ο.Μ. να μη γίνει μόνο απέναντι στο κόμμα, αλλά και στην κοινωνία! Οι απολογιστικές διαδικασίες και οι δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ, να αποτελούν από μόνες τους κοινωνικά γεγονότα μεγάλης πολιτικής σημασίας!
Τότε θα έχουμε πραγματικά νικήσει!

* Ο Φίλιππος Βαμβουκάκης
είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

(Από τον Δρόμο της Αριστεράς)

Μια λέξη ήταν αρκετή...

Βλαχοδήμαρχοι: μια λέξη δια στόματος Αλέξη Τσίπρα. Μέσα στην αλληγορία της, εύστοχη, περιεκτική, αποκαλυπτική. Μάτσο από δαύτους στην επικράτεια. Αλλά δεν χρειάζεται να πας και μακριά. Ο λόγος για έναν δήμο της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης που μέχρι και τις εκλογές του 2006 πρασίνιζε στον εκλογικό χάρτη της Ελλάδας. Όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν και άρχισαν ν’ ακούγονται ελπιδοφόρα μηνύματα, επιστρατεύτηκε στις εκλογές του 2010 το κόλπο της ανεξάρτητης δημοτικής παράταξης. Σηκώθηκε η λευκή σημαία. Η μπατανόβουρτσα, όμως, δεν κατάφερε να καλύψει το έντονο πράσινο-μπλε με τους ροζ κόκκους. Με τους ίδιους ανθρώπους, για να μην πω και με πολύ χειρότερους, γιατί περιμάζεψε ό,τι έφερνε ψήφους με τον παλιό δοκιμασμένο τρόπο από τους πρώην καποδιστριακούς δήμους, για να φτιάξει τον μεγάλο δήμο του Καλλικράτη. Αυτός, λοιπόν, ο Βλαχοδήμαρχος, ο δικός μας Βλαχοδήμαρχος πέρασε τετραετίες ως πολιτικός του κατεστημένου, διορίζοντας, βγάζοντας πύρινους λόγους, δίνοντας σφιχτές χειραψίες, συνεργαζόμενος με κάθε καρυδιάς καρύδι, αποδεχόμενος τις μνημονιακές πολιτικές. Είχε βεβαίως και συνεργάτες «αριστερούς» με μοναδική απαίτηση το διορισμό στο δήμο σύσσωμης της οικογένειάς τους και των κουμπάρων συμπεριλαμβανομένων. Η οικογενειοκρατία και η κουμπαροκρατία εξασφαλίζουν χωρίς ρίσκο την απόκτηση αλλά και τη διατήρηση της εξουσίας σ’ αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο. Σχέσεις συνεργασίας - διαπλοκής ανάμεσα σε πρώην και νυν ακροδεξιούς, πασόκους πρώην δημάρχους που λυμαίνονταν τους γειτονικούς δήμους, αριστερούς «οπορτουνιστές» και μη, λαϊκούς δεξιούς συνέθεταν ένα multicultural ύφος. Και για να μην μπάζει από πουθενά, δεν αποποιήθηκε και τους «παλιούς» πράσινους συντρόφους του. Στήθηκε περήφανα μπροστά στην κάμερα για να ψηφίσει τον ογκώδη αρχηγό και μοναδικό υποψήφιο για την προεδρία του «κινήματος». Είχε την επιλογή να μην το κάνει αλλά επένδυσε ακόμα και σ’ αυτό. Το ένστικτο της πολιτικής του επιβίωσης αλάνθαστο. Νομίζεις ότι πρόκειται για μια καλοστημένη φάρσα που από ώρα σε ώρα θα αποκαλυφθεί.
Σύντροφοι και συντρόφισσες, εσείς που στη συνεστίαση της νομαρχιακής Β’ Θεσσαλονίκης δώσατε το χέρι στον συγκεκριμένο Βλαχοδήμαρχο, ελπίζω να το κάνατε ως προς το θεσμικό του ρόλο. Ελπίζω να έχετε αντιληφθεί πόσο επικίνδυνο είναι να υποτιμάμε την καταλυτική δύναμη της αηδίας του κόσμου για αυτές τις πρακτικές. Πάμε να φτιάξουμε τον κόσμο και όχι να δώσουμε άλλο όνομα στον ήδη υπάρχοντα. Η ανακύκλωση των παλαιών τακτικών, των ματαιόδοξων και ευκαιριακών πολιτικών εμποδίζει καταλυτικά την ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Ποια ανάγκη μας ωθεί να κάνουμε εκπτώσεις στις αξίες της αριστεράς; Της αριστεράς των αδιαπραγμάτευτων ιδανικών, της αριστεράς που αντιστέκεται απέναντι σε τακτικές ομηρίας των πολιτών, σε πελατειακές σχέσεις, σε ανέφικτες υποσχέσεις, σε ακατανόητες φιλοδοξίες.
Σε ποια έμμονη ιδέα είμαστε υποταγμένοι ώστε να προσφέρουμε καταφύγιο στο παρωχημένο πολιτικό σκηνικό που κατάντησε την Ελλάδα σε αυτά τα χάλια; Η αριστερά σε αυτήν την συγκυρία δεν είναι υποχρεωμένη να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Αρκεί να είναι ο εαυτός της. Οποιαδήποτε μετάλλαξη και υποχώρηση την απομακρύνει και από την εξουσία και από τα πραγματικά μέλη της.
Ποιο θά ’ναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα αν κερδίσει δήμους ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω δημάρχων που θα δηλώσουν ανέξοδα ότι απλώς συμφωνούν με το «κείμενο αρχών» για την αυτοδιοίκηση και στην πράξη θα το ακυρώνουν;
Γιατί άραγε η αριστερά να καλοδεχτεί όλους αυτούς τους όψιμους «αριστερούς» και να τους προσφέρει άφεση αμαρτιών, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά ότι στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις;
Γιατί η αριστερά εμμένει πεισματικά να βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της;
Γιατί η αριστερά επιθυμεί να γίνει ο δούρειος ίππος της εξουσιομανίας;
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τους αριστερούς να εγκαταλείψουν τον ίδιο τους τον αγώνα;
Η διαδικασία για τη συγκρότηση της δημοτικής παράταξης και της επιλογής επικεφαλής, εκτός από δημοκρατική, οφείλει να είναι και ειλικρινής, με αυτονόητους περιορισμούς και αποκλεισμούς. Στόχος είναι να δημιουργηθούν οι ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για την ουσιαστική νίκη της αριστεράς στις αυτοδιοικητικές εκλογές και όχι για την εφήμερη και επικοινωνιακή επιτυχία της.

ΥΓ. Το παραπάνω κείμενο στάλθηκε στη στήλη από μέλος τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν περιλαμβάνει ονόματα αλλά «οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ» θα καταλάβουν εύκολα.



Ο δικηγόρος του διαβόλου (για την αντιγραφή Κ.Αντωνιάδης)

Δημοσιεύθηκε στην ΕΠΟΧΗ το Σάββατο 4/1/2014

Για μια νέα πορεία στη Νομαρχιακή Επιτροπή Β΄ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ

(Απόφαση της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Μίκρας

για τη Νομαρχιακή Συνδιάσκεψη Β΄ Θεσσαλονίκης της 15 Δεκέμβρη 2013)

Η Οργάνωση Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Μίκρας εκφράζει με το κείμενο αυτό, με τρόπο σαφή, διακριτό και χωρίς αποσιωπήσεις, την κριτική  της στον τρόπο λειτουργίας και τις στοχεύσεις της απερχόμενης γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής και έτσι βάζει ξεκάθαρα το ζήτημα της δραστικής αλλαγής της πορείας της οργάνωσης.

● Θεωρούμε ότι η συγκρότηση της Νομαρχιακής Επιτροπής έγινε, μετά τη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, με τρόπο που δίκαια προκάλεσε τις αντιδράσεις όσων έβαζαν ψηλά στις προτεραιότητές τους τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Ο ορισμός των αντιπροσώπων στη συνδιάσκεψη της 27/1/2013, χωρίς εκλογή από τις Τοπικές Επιτροπές, συνέβαλε στην αναπαραγωγή προϋπαρχόντων συσχετισμών και ανέδειξε στην ηγεσία της οργάνωσης στελέχη που αντιμετωπίζουν μεγάλα ζητήματα της περιοχής μας, όπως ο ΣΜΑ Ευκαρπίας, η καύση των σκουπιδιών αλλά και η αυτοδιοικητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με βάση προσωπικές απόψεις και στοχεύσεις και με τη λογική του μικρού κόμματος, που οφείλει να προσαρμόζεται στις επιλογές των κυρίαρχων παραγόντων της πολιτικής σκηνής είτε αυτοί είναι φυσικά πρόσωπα είτε πολιτικοί φορείς.

 Αυτό είχε ως  αποτέλεσμα ο αυτόνομος πολιτικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, να μην αποτελεί αρχή δεσμευτική για όλα τα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής.

● Ο τρόπος αυτός συγκρότησης βρέθηκε σε αντίθεση με την προσδοκία των απλών μελών για το πέρασμα σε μια νέα εποχή του ΣΥΡΙΖΑ και για την ανάδειξη μιας νομαρχιακής ηγεσίας που να συνδυάζει υψηλή ποιότητα πολιτικής αντίληψης, προσήλωση στην υπόθεση της ενότητας της αριστεράς, ανεξαρτησία απέναντι σε θεσμούς υπηρέτησης και αναπαραγωγής πελατειακών σχέσεων και έωλων πολιτικών σχεδίων της εποχής του δικομματισμού.

● Θέλουμε, με τρόπο που να μην επιδέχεται παρερμηνείες, να σταθούμε απέναντι σε μακροχρόνιες πολιτικές χειραγώγησης των δυνάμεων της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, που ασκούνταν παλιότερα αλλά και που επιχειρείται σήμερα να ασκηθούν στον ΣΥΡΙΖΑ  Β΄ Θεσσαλονίκης από πρόσωπα που υπήρξαν πρωτεργάτες στην εκπόνηση και εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών και διαχρονικοί διαμεσολαβητές των εκάστοτε πολιτικών του συστήματος εξουσίας στην αυτοδιοίκηση και στα κεντρικά και περιφερειακά πολιτικά ζητήματα. Ειδικά στο χώρο της αυτοδιοίκησης εκπονούνταν και εφαρμόζονταν σχέδια χειραγώγησης των αριστερών πολιτών και υπαγωγής τους στην υποστήριξη υποψήφιων δημάρχων του ΠΑΣΟΚ είτε με ξεκάθαρη και απροκάλυπτη μορφή είτε με το προσωπείο της ευρείας κεντροαριστεράς και του εν γένει δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου.

● Η μεταφορά και η εφαρμογή παρόμοιων σχεδίων  στο πεδίο της  κεντρικής πολιτικής οδήγησαν στις γνωστές ηθικά και πολιτικά διαβλητές συμπεριφορές κορυφαίων στελεχών του χώρου (Δαμανάκη, Βούγιας, Μπίστης, Κουναλάκης και άλλοι) που κορυφώθηκαν με την διασπαστική πρακτική της Ανανεωτικής Πτέρυγας και την αποχώρηση της  από τον ΣΥΝ. Όλα αυτά συνέβαλλαν στη μόνιμη πολιτική καχεξία του ανανεωτικού-ριζοσπαστικου αριστερού χώρου και στην διαχρονική του ανυποληψία ως αξιόπιστου αριστερού πόλου.

● Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2011, η πανελλαδική συνδιάσκεψη του 2012, τα εκλογικά αποτελέσματα του 2012 και κυρίως το ιδρυτικό συνέδριο άλλαξαν τα δεδομένα και έδωσαν σε όλους μας το δικαίωμα να ελπίζουμε στην οικοδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Όμως η πρόοδος αυτή δεν απέδωσε παντού θετικά αποτελέσματα με αντιπροσωπευτικό παράδειγμα την Β΄ Νομαρχιακή περιφέρεια Θεσσαλονίκης.  Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι μια συνολική  αλλαγή στις λειτουργίες της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Θεσσαλονίκης θα αποτελέσει καταλύτη για την ποιοτική στροφή τόσο στα ζητήματα της κεντρικής πολιτικής όσο και στα αυτοδιοικητικά ζητήματα.

● Οι δυνάμεις που μπορούν να υλοποιήσουν αυτή την αλλαγή αναμφισβήτητα υπάρχουν, όμως βρίσκονται κατακερματισμένες και στερημένες από τη δυνατότητα ανάπτυξης κοινού πολιτικού προβληματισμού και τρόπου δράσης. Στα πλαίσια του καταστατικού του κόμματος μας, ως απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς προσωπικές ιδιοτέλειες και προσδοκίες πολιτικής καριέρας, ασκούμε το δικαίωμα να απευθυνθούμε στους συντρόφους όλων των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ της Β΄ Θεσσαλονίκης και να τους ενημερώσουμε για τους προβληματισμούς μας. Οι βασικές κατευθύνσεις λειτουργίας και δράσης που πιστεύουμε ότι πρέπει να δεσμεύουν όλες και όλους μας είναι:

1.  Η εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος σε όλες τις βαθμίδες της βασικής οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρειά μας δηλαδή στις Οργανώσεις Μελών, στη Νομαρχιακή Επιτροπή και στις αντίστοιχες γραμματείες. 

2. Η καθιέρωση ετήσιας εσωτερικής λογοδοσίας στη Νομαρχιακή Επιτροπή  των βουλευτών και όλων των προσώπων που μισθοδοτούνται από το κόμμα (επαγγελματικά στελέχη, αποσπασμένοι κλπ) και δραστηριοποιούνται στην περιφέρεια μας καθώς και o έλεγχος της αντικειμενικότητας των διαδικασιών επιλογής τους.

3.  Η ριζική στροφή των οργανωμένων κομματικών δυνάμεων στη Β΄ Θεσσαλονίκης με έμφαση στην πρωτοβουλιακή δράση των Ο.Μ. και την πλήρη πολιτική αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα σχέδια ενσωμάτωσης που συστηματικά εκπορεύονται από την κυρίαρχη πολιτική και κοινωνική τάξη και επιχειρείται να επιβληθούν στο επίπεδο της κεντρικής και περιφερειακής πολιτικής αλλά και στη μικροκλίμακα της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης. Αυτό σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ παντού και παρών με τα πολιτικά του σύμβολα και τις επεξεργασμένες θέσεις του σε κάθε γεωγραφικό σημείο της Β΄ Εκλογικής περιφέρειας Θεσσαλονίκης, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αλλά κυρίως στην καθημερινή ζωή της κοινωνίας.

Για να γίνει αυτό δυνατόν απαιτείται αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού χωρίς αποκλεισμούς με βασικούς στόχους την ενεργό συμμετοχή στις δραστηριότητες του κόμματος, την αποτελεσματικότητα στην πολιτική δράση και την οικοδόμηση αισθήματος αυτοπεποίθησης και βεβαιότητας ότι η ιδιότητα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τιμή για κάθε συντρόφισσα και σύντροφο μας. 

Για την αντιγραφή: Κώστας Αντωνιάδης