για τις πολιτικές εξελίξεις...

Τι ωραία που είναι τα ροζ συννεφάκια! Υπέροχη ευωχία η βίωση της παραμυθίας τους. Γοητευτική η μαργιολιά τους, έλκει -όπως συμβαίνει με κάθε (ψευδ)αίσθηση- ένα σμάρι ενθουσιασμένους. Αλλά η κακοτράχαλη πραγματικότητα στραπατσάρει τους ανυποψίαστους. Ειδικά όταν είναι πολιτικοί. Και ακόμα περισσότερο όταν είναι και αριστεροί.

Οι τοκογλύφοι διέλυσαν το ροζ ευρωπαϊστικό συννεφάκι πάνω στο οποίο αναπαύονταν τόσο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και ένας λαός που πείστηκε να ψηφίσει και να αναμένει καρπούς. Το συνάφι των “εταίρων” εξώθησε την ελληνική κυβέρνηση σε κατά μέτωπον σύγκρουση για να προκαλέσει την Καταιγίδα, όχι της Ερήμου αυτή τη φορά, αλλά της Ελλάδας. Για να την ερημώσει την έρμη και να ακουστεί στα πέρατα ποιος είναι ο μπόσης.  

Ο Αλέξης, όταν είδε το βαμβακένιο συννεφάκι του να χάνεται, αναγκάστηκε να επιλέξει: Παραίτηση ή βοήθεια του κοινού. Και, φυλάγοντας τα πισινά του, ζήτησε το δεύτερο.  

Ο λόγος, λοιπόν, στον κυρίαρχο λαό.

“Ναι” σημαίνει υποταγή στους όρους των εκβιαστών και των τοκογλύφων, «σφάξε με αγά μου» και ιδιόχειρη υπογραφή της θανατικής καταδίκης του λαού.

Το “Όχι” μπορεί να κινηθεί προς διάφορες κατευθύνσεις:

Να γίνει διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης για την επίτευξη του πολύφερνου έντιμου συμβιβασμού, λέγε με λάιτ μνημόνιο.

Ή να οδηγήσει σε μια ανερμάτιστη ρήξη, συναρπαστική εν πρώτοις, αλλά ανομολόγητα απεγνωσμένη και εμποτισμένη από τη νοοτροπία της ηρωικής ήττας. Ή, πιο απίθανο, να αποκτήσει μια δικιά του κινηματική δυναμική  αυτονομούμενο από τις διαθέσεις των εισηγητών του.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί. Αλλά ας έχουμε τη σύνεση να μην αποκλείουμε εκ προοιμίου καμιά τροχιά του “Όχι”, μόνο και μόνο επειδή δεν κουμπώνει αυτόματα με τις επιθυμίες μας.

Τούτες τις μέρες, ο λαός υιοθετεί πολλαπλές στάσεις, αντιφάσκουσες· περήφανες, αλλά και κοιταξοκωλικές. Αλλά να καθυβρίζουν τους πανικόβλητους πολίτες όσοι τους διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, αυτό πάει πολύ πια...

Και δυο λόγια για την αριστερά.

Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχουν καμία αυτονομία στη συγκυρία. Απεναντίας, λόγω υπολογισμών και ιδεοληψιών,  σύρονται πίσω από τις τακτικές του Τσίπρα.

Το ΚΚΕ είναι εκτός παιχνιδιού και δεν πείθει. Δεν πείθει επειδή επιλέγει να είναι εκτός παιχνιδιού. Και είναι εκτός παιχνιδιού επειδή δεν πείθει.

Ζητούμενο παραμένει μια αυτόνομη κινηματική πολιτική. Όχι τόσο για την εβδομάδα που διανύουμε, αλλά για την ταραχώδη περίοδο στην οποία ήδη μπήκαμε και που δοκιμάζει όλους μας,  ατομικά και συλλογικά.

Και, θυμηθείτε με, έχουν να δουν πολλά τα μάτια μας!

του Νίκου Νούλα

Λάθος δρόμος...

Θεωρώ, όπως επίσης και μεγάλο μέρος της κοινωνικής και πολιτικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η κυβέρνηση παίρνει λάθος δρόμο. Η μη υλοποίηση έστω αυτού του προεκλογικού προγράμματος, όπως φαίνεται από τις διαδοχικές προσαρμογές του επί το ρεαλιστικότερον είναι το πιο εμφανές στοιχείο. Το πιο ουσιαστικό όμως είναι ο εγκλωβισμός της κυβέρνησης σε μια αστικού τύπου πολιτική: πόζες των υπουργών, απαιτήσεις των βουλευτών για διατήρηση των προνομίων, επικοινωνιακή διαχείριση της κοινωνίας από την ηγεσία (πχ ψέματα περί τέλους της τρόικας), φαινόμενα αυταρχισμού που εμφανίστηκαν ως τρόπος αντιμετώπισης των διαφωνούντων, κυρίως όμως, η επιμονή σε μια διαπραγμάτευση χωρίς ρήξη που δε βγάζει πουθενά. Ή που οδηγεί σε μια κρίση του κόμματος και της αριστεράς, σε μια κρίση της κυβέρνησης και σε μια νεοπολίτευση, όπως βιάστηκε να τη χαρακτηρίσει οι Λαζόπουλοι κλπ, που θα έχει στοιχεία 1989-1991.
Υπήρξαν και υπάρχουν, παρόλα αυτά, αντιστάσεις στελεχών για την πορεία της κυβέρνησης. Ατομικά, από το Μαριά και το Μητρόπουλο(!) μέχρι το Γλέζο και τη Σακοράφα. Κυρίως, όμως, πλήθος μελών της βάσης, η οποία βρίσκεται στην κομματική κατάψυξη για να αποψυχθεί όταν κριθεί αναγκαίο.
Από συλλογικότητες: Η αριστερή πλατφόρμα, η πιο συνεπής αντιπολιτευτική δύναμη στην ηγετική πορεία, αδυνατεί να καταθέσει ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο. Φαίνεται, με την τιμητική εξαίρεση κάποιων στελεχών, βασικά της ΔΕΑ, να επιδιώκει μια ελεγχόμενη διαφοροποίηση. Κάτι που στα μάτια των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει συχνά με καταγραφή εσωκομματικών δυνάμεων. Συνολικό πολιτικό σχέδιο δεν κατατέθηκε από την πλατφόρμα. Τέτοια συνολική πρόταση κατατέθηκε από την παράταξη "κόμμα κίνημα" και την "κομμουνιστική τάση". Αλλά η αξιοπιστία τους είναι περιορισμένη. Οι μεν πρώτοι αποτελούσαν για χρόνια τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της πολιτικής και οργανωτικής (όχι ξεχωριστά ψηφοδέλτια) γραμμής της ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ , οι δε δεύτεροι στερούνται πολιτικής σοβαρότητας, καθώς επέλεξαν να μεγαλοπιαστούν σφετεριζόμενοι την αποκλειστικότητα του κομμουνιστή εντός κόμματος.
Η μη συμμετοχή κεντρικών στελεχών στη νέα πολιτική γραμματεία προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Φαίνεται, ότι έχουν άλλες, ανώτερες, στοχεύσεις. Η τηλεοπτική δημοκρατία στην οποία, κατά πως δείχνουν τα πράγματα, προσχωρεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν δίνει μεγάλη σημασία στα κομματικά όργανα, ακόμα και στα ανώτερα.
Παρόλα αυτά, το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα. Γιατί υπάρχει ένα κομμάτι της κομματικής και κοινωνικής βάσης που είναι ψημένο σε αγώνες, που δε θέλει να βολευτεί τρώγοντας από τη λεία του κράτους και είναι διατεθειμένο να παλέψει για μια άλλη πορεία.
Αργά ή γρήγορα τα διλήμματα θα τεθούν ξεκάθαρα. Για όλους. Και για τον καθέναν ξεχωριστά. Ελπίζω, τότε, να μην είναι πολύ αργά.


του Νίκου Νούλα