Εκβιασμοί, πραξικοπήματα και άλλα παραμύθια...

Ανατρέχω στο (κομματικό μου) ημερολόγιο:


15 Ιουλίου* (σατανική ημέρα!) 2013 , ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε μια αδικαιολόγητη επίδειξη πυγμής απευθυνόμενος στον Παναγιώτη Λαφαζάνη (και στο Αριστερό Ρεύμα κατά συνέπεια) προκαλεί "όποιος θέλει κατεβάζει ξεχωριστή λίστα" για την εκλογή της ΚΕ! Περίπου οι μισοί σύνεδροι αποσύρονται από την αίθουσα του ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ που διεξάγεται το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και πάνε στην αίθουσα που 48 ώρες πριν υποτίθεται πως αυτοδιαλύθηκε ο Συνασπισμός (ναι ο της Αριστεράς και της Προόδου!) για να αποφασίσουν αν θα ανεχθούν τον εκβιασμό ή θα διασπάσουν το κόμμα! Οι υπόλοιποι καθίσαμε στην αίθουσα και καπνίσαμε τόσα τσιγάρα που αν το μάθαινε ο Ηλίας Κανέλλης θα τον εχάναμε με βαρύ εγκεφαλικό! Για την ιστορία το Αριστερό Ρεύμα επανήλθε στην αίθουσα και τελικά κατέβασε ξεχωριστή λίστα... Το ηγετικό (αμέ!) κόμμα είχε γεννηθεί!
Παραμονές Δημοτικών Εκλογών 2014 στην Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο τότε γραμματέας του κόμματος Δ.Βίτσας παρουσιάζει μια λίστα με 13 ονόματα (προϊόν μυστικών διαβουλεύσεων με Αριστερό Ρεύμα και Αν.Ελ., βλέπε Καρυπίδης!), στις (δικιολογημένες) αντιδράσεις των κεντρικοεπίτροπων το επιχείρημα υπέρ της αποδοχής της είναι "take it or leave it"! Σας θυμίζει Ντάισελμπλουμ; Σωπάτε καλέ, τα παραλέτε! (Αντίστοιχες μεθοδεύσεις και με την λίστα της Ευρωβουλής και των Δημοτικών Αρχόντων βεβαίως...)
3 Γενάρη 2015 και ενώ η χώρα βαδίζει για εκλογές και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ συνεδριάζουν πυρετωδώς για να προτείνουν λίστες υποψηφίων βουλευτών ως όφειλαν ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προκηρύσει Διαρκές Συνέδριο (Μικρή λεπτομέρεια, εντελώς αντικαταστατικά). Στη Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής που προηγήθηκε (και ενώ έχουν καταφθάσει 3.500 σύνεδροι απ'όλη τη χώρα) ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ως προϋπόθεση να αποφασίσει αυτός μόνος του για 50 θέσεις υποψηφίων Βουλευτών (μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια, ούτε αυτό το προβλέπει το καταστατικό)! Στη δικαιολογημένη αντίδραση (πάλι!) των κεντικοεπίτροπων ο Αλέξιος "απειλεί" πως αν δεν του δώσουν το δικαίωμα θα το πάρει από το Διαρκές Συνέδριο. Και τότε έγινε το "θαύμα", η Κεντρική Επιτροπή υποχώρησε στην αξίωση (αναθέμα με αν κατάλαβα γιατί!) ο Αλέξιος πήρε αυτό που ήθελε, το Διαρκές δεν έγινε ποτέ, οι Σύνεδροι μετατράπηκαν σε παλαμακιστές και είχαν την χαρά(;) να απολαύσουν έναν εμπνευσμένο (λέμε τώρα!) λόγο του "ηγέτη". Ο ΣΥΡΙΖΑ ακυρώθηκε !


Τα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τα έχετε πρόσφατα: Συμφωνία γέφυρα 20ης Φλεβάρη νικήσαμε, εκλογή Πάκη ως ΠτΔ που ξανανικήσαμε κοκ Μη σας κουράζω...
  Έτσι, από νίκη σε νίκη,  φτάνουμε στο βράδυ της Τρίτης 15 Ιουλίου 2015 όπου μαθαίνουμε πως ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκβιάστηκε 20 μέρες πριν από τους εταίρους (τι σόι εταιρία έχουμε με δαύτους πια;) με Υπερμνημόνιο (από δω και πέρα θα το λέμε Αγαπημόνιο ως καρπό του έρωτα μας με τους κανόνες της ΕΕ!) με την απειλή Grexit και το γνωστό ακαταμάχητο "take it or leave it" κι αυτός ...υπέκυψε! Προσέξτε, δεν κατήγγειλε τον εκβιασμό για να τον ακυρώσει και με την στήριξη της Βουλής, αλλά ζήτησε από την Εθνική Αντιπροσωπεία να τον νομιμοποιήσει! Πετώντας βέβαια (νομίζει!) στα σκουπίδια το συντριπτικό όχι του δημοψηφίσματος...
 Γιατί κύριε Πρωθυπουργέ; Τόση "τεχνογνωσία" σε εκβιασμούς εναντίον του κόμματος που έχετε την τιμή να προεδρεύετε γιατί την αφήσατε να πάει χαμένη; Θα έπρεπε να ξέρετε πια πως αποκρούονται οι εκβιασμοί! Τζάμπα τόση προπόνηση;

του Ειδικού Συνεργάτη
(Τι μόνο ο Κούλογλου; Έχω και γω!)

*Ο Ειδικός (αγνοώ σε τι!) Συνεργάτης δεν είναι σίγουρος για την ημερομηνία, αν δηλαδή ήταν 15 ή 16 Ιουλίου του 2013. Δεν του λέω πως το σωστό είναι 16 γιατί το 15 κάνει πιο δραματικό το άθλιο κείμενο του!
Κώστας Αντωνιάδης (εκβιαζόμενος αμέτρητες φορές εντός ΣΥΡΙΖΑ)

(Διορθωμένο στις 17 Ιουλίου 2015)

για τις πολιτικές εξελίξεις...

Τι ωραία που είναι τα ροζ συννεφάκια! Υπέροχη ευωχία η βίωση της παραμυθίας τους. Γοητευτική η μαργιολιά τους, έλκει -όπως συμβαίνει με κάθε (ψευδ)αίσθηση- ένα σμάρι ενθουσιασμένους. Αλλά η κακοτράχαλη πραγματικότητα στραπατσάρει τους ανυποψίαστους. Ειδικά όταν είναι πολιτικοί. Και ακόμα περισσότερο όταν είναι και αριστεροί.

Οι τοκογλύφοι διέλυσαν το ροζ ευρωπαϊστικό συννεφάκι πάνω στο οποίο αναπαύονταν τόσο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και ένας λαός που πείστηκε να ψηφίσει και να αναμένει καρπούς. Το συνάφι των “εταίρων” εξώθησε την ελληνική κυβέρνηση σε κατά μέτωπον σύγκρουση για να προκαλέσει την Καταιγίδα, όχι της Ερήμου αυτή τη φορά, αλλά της Ελλάδας. Για να την ερημώσει την έρμη και να ακουστεί στα πέρατα ποιος είναι ο μπόσης.  

Ο Αλέξης, όταν είδε το βαμβακένιο συννεφάκι του να χάνεται, αναγκάστηκε να επιλέξει: Παραίτηση ή βοήθεια του κοινού. Και, φυλάγοντας τα πισινά του, ζήτησε το δεύτερο.  

Ο λόγος, λοιπόν, στον κυρίαρχο λαό.

“Ναι” σημαίνει υποταγή στους όρους των εκβιαστών και των τοκογλύφων, «σφάξε με αγά μου» και ιδιόχειρη υπογραφή της θανατικής καταδίκης του λαού.

Το “Όχι” μπορεί να κινηθεί προς διάφορες κατευθύνσεις:

Να γίνει διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης για την επίτευξη του πολύφερνου έντιμου συμβιβασμού, λέγε με λάιτ μνημόνιο.

Ή να οδηγήσει σε μια ανερμάτιστη ρήξη, συναρπαστική εν πρώτοις, αλλά ανομολόγητα απεγνωσμένη και εμποτισμένη από τη νοοτροπία της ηρωικής ήττας. Ή, πιο απίθανο, να αποκτήσει μια δικιά του κινηματική δυναμική  αυτονομούμενο από τις διαθέσεις των εισηγητών του.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί. Αλλά ας έχουμε τη σύνεση να μην αποκλείουμε εκ προοιμίου καμιά τροχιά του “Όχι”, μόνο και μόνο επειδή δεν κουμπώνει αυτόματα με τις επιθυμίες μας.

Τούτες τις μέρες, ο λαός υιοθετεί πολλαπλές στάσεις, αντιφάσκουσες· περήφανες, αλλά και κοιταξοκωλικές. Αλλά να καθυβρίζουν τους πανικόβλητους πολίτες όσοι τους διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, αυτό πάει πολύ πια...

Και δυο λόγια για την αριστερά.

Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχουν καμία αυτονομία στη συγκυρία. Απεναντίας, λόγω υπολογισμών και ιδεοληψιών,  σύρονται πίσω από τις τακτικές του Τσίπρα.

Το ΚΚΕ είναι εκτός παιχνιδιού και δεν πείθει. Δεν πείθει επειδή επιλέγει να είναι εκτός παιχνιδιού. Και είναι εκτός παιχνιδιού επειδή δεν πείθει.

Ζητούμενο παραμένει μια αυτόνομη κινηματική πολιτική. Όχι τόσο για την εβδομάδα που διανύουμε, αλλά για την ταραχώδη περίοδο στην οποία ήδη μπήκαμε και που δοκιμάζει όλους μας,  ατομικά και συλλογικά.

Και, θυμηθείτε με, έχουν να δουν πολλά τα μάτια μας!

του Νίκου Νούλα

Λάθος δρόμος...

Θεωρώ, όπως επίσης και μεγάλο μέρος της κοινωνικής και πολιτικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η κυβέρνηση παίρνει λάθος δρόμο. Η μη υλοποίηση έστω αυτού του προεκλογικού προγράμματος, όπως φαίνεται από τις διαδοχικές προσαρμογές του επί το ρεαλιστικότερον είναι το πιο εμφανές στοιχείο. Το πιο ουσιαστικό όμως είναι ο εγκλωβισμός της κυβέρνησης σε μια αστικού τύπου πολιτική: πόζες των υπουργών, απαιτήσεις των βουλευτών για διατήρηση των προνομίων, επικοινωνιακή διαχείριση της κοινωνίας από την ηγεσία (πχ ψέματα περί τέλους της τρόικας), φαινόμενα αυταρχισμού που εμφανίστηκαν ως τρόπος αντιμετώπισης των διαφωνούντων, κυρίως όμως, η επιμονή σε μια διαπραγμάτευση χωρίς ρήξη που δε βγάζει πουθενά. Ή που οδηγεί σε μια κρίση του κόμματος και της αριστεράς, σε μια κρίση της κυβέρνησης και σε μια νεοπολίτευση, όπως βιάστηκε να τη χαρακτηρίσει οι Λαζόπουλοι κλπ, που θα έχει στοιχεία 1989-1991.
Υπήρξαν και υπάρχουν, παρόλα αυτά, αντιστάσεις στελεχών για την πορεία της κυβέρνησης. Ατομικά, από το Μαριά και το Μητρόπουλο(!) μέχρι το Γλέζο και τη Σακοράφα. Κυρίως, όμως, πλήθος μελών της βάσης, η οποία βρίσκεται στην κομματική κατάψυξη για να αποψυχθεί όταν κριθεί αναγκαίο.
Από συλλογικότητες: Η αριστερή πλατφόρμα, η πιο συνεπής αντιπολιτευτική δύναμη στην ηγετική πορεία, αδυνατεί να καταθέσει ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο. Φαίνεται, με την τιμητική εξαίρεση κάποιων στελεχών, βασικά της ΔΕΑ, να επιδιώκει μια ελεγχόμενη διαφοροποίηση. Κάτι που στα μάτια των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει συχνά με καταγραφή εσωκομματικών δυνάμεων. Συνολικό πολιτικό σχέδιο δεν κατατέθηκε από την πλατφόρμα. Τέτοια συνολική πρόταση κατατέθηκε από την παράταξη "κόμμα κίνημα" και την "κομμουνιστική τάση". Αλλά η αξιοπιστία τους είναι περιορισμένη. Οι μεν πρώτοι αποτελούσαν για χρόνια τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της πολιτικής και οργανωτικής (όχι ξεχωριστά ψηφοδέλτια) γραμμής της ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ , οι δε δεύτεροι στερούνται πολιτικής σοβαρότητας, καθώς επέλεξαν να μεγαλοπιαστούν σφετεριζόμενοι την αποκλειστικότητα του κομμουνιστή εντός κόμματος.
Η μη συμμετοχή κεντρικών στελεχών στη νέα πολιτική γραμματεία προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Φαίνεται, ότι έχουν άλλες, ανώτερες, στοχεύσεις. Η τηλεοπτική δημοκρατία στην οποία, κατά πως δείχνουν τα πράγματα, προσχωρεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν δίνει μεγάλη σημασία στα κομματικά όργανα, ακόμα και στα ανώτερα.
Παρόλα αυτά, το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα. Γιατί υπάρχει ένα κομμάτι της κομματικής και κοινωνικής βάσης που είναι ψημένο σε αγώνες, που δε θέλει να βολευτεί τρώγοντας από τη λεία του κράτους και είναι διατεθειμένο να παλέψει για μια άλλη πορεία.
Αργά ή γρήγορα τα διλήμματα θα τεθούν ξεκάθαρα. Για όλους. Και για τον καθέναν ξεχωριστά. Ελπίζω, τότε, να μην είναι πολύ αργά.


του Νίκου Νούλα

Όταν το διαρκές γίνεται στιγμιαίο...

silver alert: αγνοείται Κεντρική Επιτροπή μεγάλου κόμματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς! Τελευταία φορά εθεάθη με 50 αγνώστους υποψηφίους βουλευτές αμφιβόλου προελεύσεως και πολιτικής καταγωγής! Πάσχει από συχνοουρία και προχωρημένο αλτσχάιμερ, αν την δείτε ειδοποιήστε να έρθουμε να την παραλάβουμε... Μη της μιλήσετε δεν ακούει, ούτε μιλάει!

(του γκρινιάρη Κ.Αντωνιάδη)